De vlucht voor de storm brengt ons bij een mooie plek bij de Tabernas desert. Je zult zien, dat we geen genoeg kunnen krijgen van deze woestijn, maar ook niet van het gezelschap van onze vrienden.
Onze reis gaat daarna verder naar Nija, waar deze gekke oude DNF-man naar het bejaardentehuis gebracht wordt. Waarom dat is, verraden we nog niet. Lees gewoon even door.
 |
| genieten in de woestijn |
05-02 Rioja
…
Het plekje waar we terecht komen is mooi, maar helaas wel veel geluidsoverlast van de snelweg. Maar van hieruit kunnen we prima wandelen, ook de woestijn in. Vandaag gaan we de rambla en zoutvlaktes aan de andere kant van de snelweg verkennen. Een herstelrondje voor mij, na twee lange wandeldagen. Het blijkt uiteindelijk 8 km en 150 hoogtemeters, dus of dat kort genoeg was om te herstellen weet ik niet, maar mooi was het wel!
Het is een heel bijzonder en ook afwisselend landschap. We beginnen door een droge rambla met aan weerszijden de voor dit gebied zo kenmerkende “afbreekrotsen”. Op een gegeven moment gaat er een pad naar boven en komen we op een soort plateau uit. De rotsformaties zijn hier weer heel anders en op diverse plekken zien we zout. Vervolgens zoeken we onze weg weer naar beneden via een droge rivierbedding, waar de rotsen weer totaal anders zijn. Kort voor we weer naar de camper lopen, pikken we nog één cache op en dat was het voor vandaag.
Terug bij de camper zitten we nog kort in het zonnetje met een hapje en een drankje. De wind is een beetje gaan liggen, dus dat kan net. Helaas wordt het al snel te fris en gaan we naar binnen.
Wat hadden we weer een heerlijke dag! En wat hadden we een geluk met het weer. Tijdens onze wandeling wel wind maar niet onaangenaam. En soms een paar spetters, maar die kwamen hierheen waaien uit buien verderop.
 |
| grijs en geel voor regenboog |
06-02 Rioja
Vandaag gaan we te voet de andere kant bekijken, richting Fort Bravo en Mini Hollywood. De route start weer door een rambla, waar alleen een stroompje water doorheen loopt, dat we regelmatig over moeten steken. Al vrijwel direct zien we een grot. Dat blijkt een tunnel waar je doorheen kunt lopen. Kort daarop komen we bij een - voor filmopnames gebruikte - oase uit. Daarna verandert het landschap gedurende vele kilometers weinig. Je loopt door de rambla met bergen om je heen. Wel liggen hier vele caches, die we bijna allemaal vinden.
Maar op ongeveer een derde van de wandeling wordt het afwisselender. Om te beginnen met de “colas de dragon”, de staart van de draak, waar ook een earthcache ligt. Inderdaad heel bijzondere rotsen die hier als staarten van draken in het landschap liggen.
Een eind verderop gaan we de rambla uit naar boven en lopen we over een soort plateau. Van daaruit zien we in de verte de gebouwen en wigwams van Fort Bravo - ook een filmset, maar daar moet je behoorlijk toegangsgeld voor betalen. We lopen weer door en genieten van het landschap. Zo van bovenaf gezien is het eigenlijk veel mooier dan vanaf beneden.
Dan komen we uit bij Mini Hollywood. Ook zo’n filmset met een flinke toegangsprijs. Wij lopen erlangs en volgen het wandelpad. Hier zijn de uitzichten echt spectaculair. Het lijkt de grand canyon wel! Het pad daalt even verderop weer naar beneden de kloof in via een trap. Geen heel stevige trap kan ik je vertellen! De leuningen zijn zo gammel als het maar zijn kan en bij sommige bruggetjes ontbreken diverse planken en kun je zo het ravijn beneden in kijken.
Maar we komen alle 4 veilig beneden en daar komt de volgende uitdaging: water! We moeten via stenen, planken en riet naar de overkant. Maar ook dat lukt met droge voeten.
Vanaf daar gaat het nog vele kilometers door de rambla tot we weer bij de weg komen. En een halve kilometer verderop ook weer bij onze campers. Het laatste eind loop ik met verstand op nul en gewoon doorgaan. Ik vond het een erg lange en pittige wandeling. Maar had hem voor geen goud willen missen. Heel sneu voor GEorg dat we op een gegeven moment hebben moeten beslissen niet alle caches meer te doen. Anders was het echt teveel voor me geworden. Maar desondanks heeft hij er ook van genoten - en blijkt ‘s avonds dat hij ook KO is. Het blijkt dan ook onze langste wandeling van deze reis te zijn.
Terug bij de campers hebben we het geluk dat de zon schijnt en de wind zich inhoudt. We zitten nog tot na 18 uur buiten. En dat op een dag dat wij ongeruste telefoontjes en appjes van het thuisfront krijgen of we OK zijn. Zowel in Spanje als Marokko zijn weer honderden mensen geëvacueerd vanwege storm en zware regenval. Wat zijn wij geluksvogels!
 |
| in de ban van de woestijn |
07-02 Rioja
Voor vanmiddag zijn de voorspellingen wat minder, dus we gaan gelijk in de ochtend op pad. Sabine gaat met ons mee; Marco gaat een rondje fietsen.
De bedoeling is een herstelrondje: 2 km een beetje saai langs de weg, 3 caches en dan weer terug. Het is nog fris zo in de vroege ochtend met flink wat wind en in de schaduw van de bergen. En saai is de weg erheen inderdaad, maar och, in goed gezelschap. We hebben altijd wel iets om over te kletsen.
Dan komen we bij de caches aan. De eerste ligt direct bij de weg bij het bord over de ruïnes van een oud badhuis die hier moeten zijn. Ook het thema van de caches. Vervolgens lopen we de vallei in richting cache 2. We komen inderdaad bij restanten van “iets” uit. De cache hier is al heel lang niet gevonden en we twijfelen dus wel of ons dat gaat lukken. We hebben alle 3 al op diverse plekken gezocht, maar niets. Tot ik een muurtje nogmaals onderzoek waar Georg en Sabine al waren. Ik voel aan diverse stenen of ze los zitten maar niets. Dan pak ik een bepaalde steen voor de tweede keer aan. Er zit iets beweging in. Een beetje wrikken en JA ik zie hem. Gaaf!
Op weg naar nummer 3. We komen in een prachtige en beschutte vallei uit. Het is hier windstil en het zonnetje schijnt; we lopen in ons tshirt. Er staan hier vele resten van gebouwen, dat badhuis moet enorm groot geweest zijn. Ik geloof 38 kamers met water van 20 graden uit een bron. We kunnen ons helemaal voorstellen dat dit een magische plek geweest moet zijn. Inmiddels is hier geen water meer.
Iets hoger op de berg staat nog een ruïne. Dat is ook de richting van de cache, nog 191 meter, daar zal hij we liggen. We klauteren tegen een helling steil omhoog en komen bij een soort rond gebouw uit. Ik kijk op m’n kompas waar we moeten zijn. Huh? Nog 169 meter. Klopt dat wel? Ja echt, we moeten nog veel verder naar boven. Zonder pad, alleen struikjes, stenen en steentjes. Mmmmmm…… hoe gaan we dat aanpakken. Gewoon gaan. Blij met m’n stokken. We vorderen gestaag. En dan staan we ineens boven. Met een grandioos uitzicht op het badhuis beneden. Zo vanaf boven ziet het er nog bijzonderder uit. Ook de omgeving is magisch. Vooraan groene bergen, daarachter zijn ze grijs en daar weer achter een soort oranje. En de laatste is wit van de sneeuw. En dan zo met dat zonnetje erop. Onbeschrijfelijk. De cache vinden we ook vlot. Die krijgt een dikke favo. Zonder de caches waren we nooit in dit mooie dal zonder paden of wat dan ook terecht gekomen.
Daarna beginnen we aan het uitdagendste stuk: steil naar beneden met al die losse stenen. Maar uiteindelijk lukt dat eigenlijk best vlot, al gaan we sommige stukken half op ons kont. Veilig komen we weer bij de weg aan waar ons de saaie 2 km terug wachten.
Vrijwel tegelijk met Marco zijn we terug bij onze campers. We maken wat te eten, zetten onze stoelen buiten en genieten van onze brunch. Dat gaat er wel in na een toch wel pittige wandeling!
We kunnen nog een tijdje van de zon genieten en dan slaat het weer langzamerhand om. We gaan naar binnen, waar we een relaxte middag en avond hebben. De wind trekt aan en het regent maar niets bijzonders.
 |
| blik op de baños |
08-02 Rioja
Het zonnetje schijnt, maar er staat wel een harde wind. Wat doen we vandaag? Hier direct voor de camper naar de top, een niet al te lange maar wel zware hike met 500 hoogtemeters. Of blijven we wat lager en kijken of we een wandeling kunnen maken door een ander dal. We twijfelen erg. Uitdaging maar wel veel wind. Of een stuk herhaling en waarschijnlijk minder winderig. Er zijn hier vandaag al diverse mensen naar boven gegaan - en ook weer terug gekomen. Ik spreek een van hen aan of het te doen is. Jawel, maar inderdaad een harde onaangename wind.
Desondanks besluiten we gevieren toch voor de uitdaging te gaan. Het is een heen en weertje dus we kunnen op moment omkeren. Het blijkt echt een pittige wandeling met hele steile stukken. Een aanslag op de spieren en goed voor de cardio. Af en toe zit er een makkelijker stuk in of ga je een beetje naar beneden en kun je weer een wat bijkomen. De wind wisselt ook erg. Soms bijna niet, soms flink en soms echt hard. De uitzichten zijn fenomenaal. Hoe hoger we komen hoe mooier. Je kunt enorm ver kijken, bijna alle kanten uit omdat we over een kam lopen.
Op een gegeven moment wordt de wind heel sterk en het pad smal met aan beide kanten de berg steil naar beneden. Dat is het moment dat we afhaken. Tot hier en niet verder. Als je hier door een rukwind een pasje opzij moet zetten, kan dat verkeerd aflopen. Veiligheid voor alles, dus we besluiten om te keren. Erg jammer - vooral omdat helemaal boven een cache ligt, maar waarschijnlijk de enige juiste beslissing. Vooral omdat de wind op de terugweg lijkt aan te trekken.
De steile weg terug verloopt makkelijker en vlotter dan verwacht. Niet veel later staan we weer bij onze campers. Ondanks het feit dat we de top niet gehaald hebben, was het toch een fantastische hike!
De ugly’s kunnen er geen genoeg van krijgen en gaan nog even door. Georg en ik pakken onze stoelen en een boek. Wij blijven lekker hier in het zonnetje zitten. Het is hier net te doen met de wind.
Enige tijd later komen de ugly’s terug en sluiten we de dag af met een hapje en een drankje. Ik had lekker tzatziki gemaakt, mmmmmm…… We vertellen hen dat we morgen weer doorreizen. Boodschappen doen en dan nieuw avontuur opzoeken. Gaan we nog naar het stadje Tabernas, gaan we een cacheronde lopen een vallei verder of gaan we naar de krater waar we op zeker ook kunnen overnachten. Dat wekt Marco zijn interesse. Wat voor krater? Blijkt dat zij ook besloten hebben daarheen te gaan. Maar dan op een andere plek daar. Wat een toeval!
Toeval bestaat niet, dus het moet zo zijn. We besluiten met z’n 4-en op een van die plekken te gaan staan en samen de krater te bezoeken. Helemaal leuk!
En dan op eens: windstoten! Hard. Het zand waait ons in de ogen, we zien niets meer en grijpen op de tast de tafel en de spullen die daarop staan vast voordat alles het ravijn in verdwijnt hier voor ons. Dat was met Georg z’n stoel ook al een keertje bijna gebeurd toen hij opstond. Snel naar binnen!
De rest van de avond zitten we weer een storm uit, een van de vele hier. De camper staat weer te schudden op z’n banden. Zelfs de grote zware Ugly naast ons zien we helemaal heen en weer zwaaien. Gelukkig geen regen. De wind wat weg voordat we naar bed gaan en hopelijk kunnen we zo een goede nacht hebben.
 |
| we waaien weg |
09-02 Rioja - Almería - Nijar
Het bleef inderdaad rustig vannacht. Wel een regenbui in de vroege ochtend. Kort daarna verlaten wij deze plek en rijden richting Almería.
Onze eerste stop bij Almería is de Mercadona om de voorraad aan te vullen. Dat was langzamerhand hard nodig. We scoren ook nog een lekker warm half kippetje, die we als lunch verorberen met als toetje een verse mango. Dat alles gezellig op de P van de Lidl
Daarna rijden we naar de dichtstbijzijnde wassalon. Maar weinig parkeerplek, alleen maar kleine machines en de vrouw voor ons had problemen met betalen. Dus we zijn naar een volgende gereden. Toen kwamen we uit bij wasmachines in de parkeergarage van een groot winkelcentrum. We moesten wel een stukje lopen - wij komen die garage natuurlijk niet in met de camper - maar het zag er verder prima uit, dus hup de was in de machine. Ook hier helaas geen 20 kg machines, dus het beddengoed kon niet mee. Na opstarten bleken het ook geen snelwasmachines te zijn. De was zou een uur moeten duren; dat werden er anderhalf. En het ergste was: heel slecht gecentrifugeerd, dus hoe lang dat gaat duren voor we het droog hebben? Gelukkig deed de droger het wel goed en komt onze was er droog uit. Maar ja, we hebben ook broeken en truien die niet in de droger gaan. Dat gaat dus wel even duren. Het is niet anders….. Grappig is dat hier enorme muurschilderingen zijn van Lawrence of Arabia, waarvan er opnames gemaakt zijn in die oase waar we laatst waren.
Daarna gaan we rijden richting Nijar, waar we weer met de ugly’s hebben afgesproken. Ze hebben inmiddels al geappt dat het een prima plekje is. Gelukkig, want het is half zes en ik ben er wel klaar mee voor vandaag. Een spannend grindpad brengt ons erheen. Er staan een paar andere campers hier boven maar er is plek genoeg. Ik zie direct een auto staan van de boswachter en denk ojee. Maar Marco zegt dat ze heel vriendelijk waren en zelf zijn gaan wandelen. Oh kijk, ze komen alweer terug. En je raad het al….? Heel vriendelijk wordt ons verteld dat we hier niet mogen overnachten. Shit!
Dus we verlaten deze plek weer via het spannende pad en besluiten in Nijar te gaan staan. Even later komt ook Marco aanrijden. Voor hen is dit niet zo’n goede plek, omdat er vakken ingetekend zijn en hij niet in 1 vak past. Ze rijden verder om wat anders te zoeken. Kort daarna komt er een appje dat ze wat moois gevonden hebben waar ook wij kunnen staan. Eigenlijk heb ik geen zin meer, maar ja, met z’n 4-en bij elkaar is toch wel gezelliger dan 5 km ertussen, nietwaar? Dus snel weer rijden, het begint al te schemeren.
Kort daarna zijn we geïnstalleerd op een ietwat scheve maar verder schitterende en doodstille plek in de bergen. Hopelijk kunnen we hier een paar dagen van genieten. Maar nu eerst eten en de was wegwerken. Morgen weer een dag.
 |
| tijd voor de was |
10-02 Nijar
Het is nog donker als de eerste appjes binnen komen. GEorg is jarig! Gefeliciteerd met je verjaardag schatje! Geniet er maar lekker een paar dagen van dat je ouder bent dan ik!
Georg weet het nog niet - hoop ik - maar ik heb de ugly’s gevraagd een taartje mee te nemen om hem te verrassen. Rond half 11 komen ze aan en wat hebben ze er een werk van gemaakt. Niet alleen het taartje, maar kaarsjes met 62 erop en een cadeau erbij! Speciale Duitse biertjes met grijze en gele ballonnen, qua kleuren passend bij onze twee campers. Zo leuk en lief! Dat zijn pas goede vrienden en we genieten nog steeds van hun gezelschap.
Het is prima weer, dus we eten buiten een stuk taart. Red Velvet, mmmmm, smullen. Ook spreken we af om vandaag met z’n vieren een menuutje te gaan eten in het dorp.
Rond half één vertrekken we. Het is een kilometer of 3-4 lopen. Langs een rustige straat door de bergen, geen straf. We lopen nog een stukje door de hoofdstraat en vinden dan na enig zoeken het door Marco uitgezochte restaurant. En wat komen we weer goed terecht. Het schijnt het zaaltje te zijn van een bejaarden tehuis dat ook als een soort community restaurant gebruikt wordt. Het menu kost 11 euro en de keuze is reuze. Ja echt, bij elke gang van dit 3-gangen menu kunnen we uit minstens 5 gerechten kiezen. Een volle mand met overheerlijk stokbrood erbij en een drankje. Alle gerechten smaken overheerlijk en onze ober is ontzettend behulpzaam en vriendelijk. We hebben ons rot gelachen met het opnemen van de menu’s via Google translate.
Na het eten lopen we nog een stukje het dorp door richting een cactustuin. Ook deze is weer erg mooi en we weten eindelijk wat voor boom dat is met die stekels: een kapokboom. Vervolgens zoekt gids Marco een alternatieve route terug naar de campers en met ruim 9,5 kilometers en 200 hoogtemeters hebben we dan ook wel weer genoeg beweging gehad zou ik zeggen. We zitten nog even buiten met een drankje, maar het is helaas een beetje te winderig, dus al snel verdwijnen we naar binnen.
Ik hoop dat je een leuke dag hebt gehad, schatje. Ik in elk geval wel.
 |
| happy birthday GEOrg |
Onze avonturen leggen wij ook vast in vlogs op YouTube. Deze blogs zijn ons reisdagboek; in onze vlogs vind je (veel) meer beeldmateriaal en ook achtergrondinformatie over de plaatsen die we bezoeken. Wij hopen natuurlijk dat jullie ook op YouTube van de partij zullen zijn!
Al onze overnachtingsplaatsen met omschrijving en foto's vinden jullie op de pagina Overnachtingen met de camper. De camperroutes die wij al eerder maakten, vind je hier.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe reacties? Zet dan hierboven het vinkje bij "Melding sturen" aan.