Slow travel met de camper

Terug van een zware hike in de bergen zit ik (GeoKars) nog even lekker buiten in het zonnetje met een goed boek. Het boek is spannend, maar toch kan ik me er niet op concentreren. Ik staar naar het meertje voor mij, de zon staat al laag. Ineens een plons. De buurman springt naakt in het water. Gewoon omdat het hier kan. Ik doezel weer weg. Op de achtergrond de geluiden van mekkerende geitjes en soms het balken van de ezel. En elke nacht weer opnieuw het burlen van de herten, wat een oergeluid is dat toch. Is dit wat ze noemen slow travel? Kunnen wij dat echt?

vertragen bij het meertje

We staan op een soort hippie camping waar je gratis kunt staan. Maar het wordt wel gewaardeerd als je een vrijwillige bijdrage geeft, streekproducten koopt of wat consumeert. Voor vandaag staat er een stoofpotje op het menu. Eergisteren schilden ze 20 kg uien, ’s middags stonden ze te pruttelen. Gisteren ging het vlees erbij: echte Hongaarse Angus-beef en ik weet niet hoeveel knoflook. We mochten de saus alvast even proeven: goddelijk! Bij slow travel hoort slow cooking: vandaag gaan we het stoofpotje eten.

slow travel en slow cooking

Eindelijk mag ik (GEOrg) stoppen met werken, eindelijk vrijheid, eindelijk tijd, veel tijd! Dus laten we de wereld verkennen of in elk geval Europa! Vandaag Spanje, morgen Noorwegen, … Elke dag nieuwe avonturen: strand, bergen, meertjes, hiken, biken. In de ochtend word je vroeg wakker omdat je weer verder wilt. Niets missen! Trap het gaspedaal in!

toepasselijk logboek: TO TRAVEL IS TO LIVE

Waar wij in het verleden vrijwel dagelijks verder reisden als we met de camper op pad waren, doen we dat nu niet meer. Ja natuurlijk, als het ons ergens niet bevalt, gaan we weer door. Maar anders nemen we de tijd om onze omgeving in alle rust te verkennen. De ene dag een flinke hike door de bergen, de andere dag fietsen als de omgeving dat toe laat. Wij zijn zo te zien een van de weinige camperaars die met gewone stadsfietsen onderweg zijn zonder motortje, dus het moet niet al te heuvelachtig zijn. Is er een stadje in de buurt, dan verkennen we dat ook. Misschien iets lokaals proeven of een ijsje eten. En was de hike echt zwaar, dan nemen we een dagje rust. Niet omdat het moet, maar omdat het kan! Als je ergens wat langer staat, kom je soms ook gemakkelijker in contact met de locals. Er gaat toch niets boven een tomaat van een halve kilo die je nieuwe buurman je komt brengen of een zak met net geplukte appels?

in Beieren Weisswurst met bier als ontbijt

Maar plotseling voelt het anders, word ik ziek? Krijg ik koorts? Ik voel me slap, vermoeid … Ik word niet meer om 6 uur wakker, heb geen drive. Wil niet meer verder. Heb ik genoeg gezien? Wil ik terug naar huis? Ik weet het niet. We blijven een paar dagen op één plek, doen niet veel. Een rondje fietsen en boodschappen doen, een wandeltje met maar één geocache. Rusten, lezen, niksen… Even de voet van het gaspedaal!

even helemaal niets...

In de tijd dat we een of twee keer per jaar een paar weken vakantie hadden, voelden we de druk om elke dag door te reizen, zoveel mogelijk geocaches te zoeken en loggen, kilometers te maken, elke nacht ergens anders te slapen. En zo begon ook onze grote reis. Een korte tussenstop en weer door en door en door. In het begin verplaatsten we zo vaak dat we ’s avonds met de verduistering dicht niet meer wisten waar we stonden. Maar op een gegeven moment denk je bij je zelf: waarom? We hebben tijd en ook 50 kilometer verderop is het mooi. We hoeven niet per se 500 km verder te rijden. We kunnen niet alles van onze to do lijst deze reis nog zien. Volgend jaar is er - hopelijk - weer een grote reis. 

ook 50 km verderop hebben we lol!

Plotseling weet ik weer waar ik ben als ik in de ochtend wakker word. Ik voel opnieuw mijn kracht! En ook het plezier in reizen komt terug. Schat, ik denk dat we verder kunnen! 20 km van hier is nog een meertje met wat caches en mooie wandelingen, waar we zeker weer een week kunnen doorbrengen …

20 km verderop aan het meer

Natuurlijk is ook dit een leerproces. Het is tenslotte niet makkelijk om met de voet op het gaspedaal naar slow travel te komen. Maar we groeien nog steeds tijdens onze reizen - en daarmee bedoel ik niet letterlijk van het lekkere eten! Soms zeg ik ’s avonds tegen GEOrg: waar zijn we ook al weer? En dan weten we, dat we weer even een beetje moeten vertragen. En als je dan bij toeval op een plek als dit terecht komt, kost dat geen enkele moeite. De voet blijft voorlopig op de rem ...

vertragen kost hier geen moeite