Tijdens dit deel van de reis genieten we volop van de noordkust van Galicie.
We starten in het kleine, rustige dorpje San Cibrao, dat een perfecte camperplaats heeft. Daarna maken we een hike bij de bij Instagram viraal gegane varkenskop. Vervolgens rijden we naar de noordelijkste punt van Spanje, waar we bij een lost place overnachten.
Veel afwisseling dus, zoals je zult lezen ook qua weer.
 |
| bij de varkenskop |
13-11 San Cibrao
De hele ochtend regent het maar in de middag wordt het droger en gaan we op pad. We bekijken eerst het dorpje, waar ook een kleine markt blijkt. We lopen helemaal totaan de punt naar de vuurtoren, waar je een prachtig uitzicht hebt.
Daarna lopen we weer terug naar het centrum en vinden een restaurantje waar veel locals zitten - meestal een goed teken. Een menu del dia kost hier 15 euro. Prima, dat proberen we! Vooraf heeft Georg een soort deegpastei, die we hier al vaak hebben zien liggen. Ik kies voor iets lokaals met kikkererwten en chorizo. Niet normaal wat we een porties krijgen. Dat ding van Georg vult zijn hele bord. Ik krijg een soepbord en een terrine vol met een soort goed gevulde tomatensoep met kikkererwten, vlees en worst. Ik denk dan schept ze wat in m’n bord maar nee, de hele terrine blijft staan voor mij. Daar kan je een weeshuis mee voeden! En het smaakt heerlijk. En dan nog een mand vol overheerlijk stokbrood erbij, smullen. We delen onze gerechten weer om veel te kunnen proberen. Maar de terrine durven we niet leeg te eten. We krijgen nog een hoofdgerecht ook.
Dat volgt al snel. Georg krijgt een hele (!!!) kip met een beetje groente en flink patat. Ik krijg een soort dikke plakken gebakken ham met gekookte aardappels. Een ook niet weinig. We zijn allebei flinke eters, maar dit wordt ons echt een beetje teveel. Jammer om een gedeelte terug te sturen, want het was echt super lekker! Dan volgt nog een toetje. Je kon denk ik wel uit 8 dingen kiezen. Ik neem cheesecake - echt een flinke punt en huisgemaakt. Georg heeft een soort koffieflan met nog een koffie erbij. Die heb ik afgeslagen. Als je dan nagaat dat ik nog een drankje erbij had en GEorg een grote bier. Onbegrijpelijk waar doen ze het van. We hebben er in elk geval van genoten! Het was ook super vriendelijke bediening en leuk zo tussen de locale werklui. Ze hadden de gele hesjes nog aan!
Het is nog steeds droog als we weer buiten staan. Laten we direct de calorieën er maar aflopen! We gaan de brug over en lopen aan de andere kant langs het water. Daar komen we al snel langs een voormalige zoutfabriek en vervolgens in de natuur langs de kust. Rotsplateaus, bloeiende brem en een heel mooi zicht op zee, maar ook op de punt met de vuurtoren waar we eerder liepen.
We lopen totaan de aluminiumfabriek. Bah, wat een smeerboel, alle rotsen zijn hier oranje van het stof van die fabriek. Vanaf daar zoeken we onze weg terug langs smalle weggetjes en later door smalle straatjes in het dorp. Rond 17 uur staan we weer bij de camper. Uiteindelijk ruim 8 km en 100 hoogtemeters gelopen. Zouden daarmee de calorieën van het menu weg zijn? Ik vrees van niet.
We hebben nog even kort een paar Duitse buren met 2 kinderen. Maar die verdwijnen al snel weer. Ze kwamen nog even informeren of wij hier al een nacht geslapen hadden, want voor hen voelde de plek niet goed. Heel apart hoe dat zo voor ieder anders kan zijn. Wij vinden het een topplek hier. Maar ik geef ze groot gelijk. Als het voor ons ergens niet goed voelt, gaan we ook door. Maar wij blijven lekker nog een nachtje, want we vinden het hier uitstekend!
 |
| menu del día met varkensoor |
14-11 San Cibrao - Punta Fuciño do Porco
Wat hebben we een geluk met het weer. De zon laat zich zien en er is nauwelijks wind. En dat terwijl het in heel Portugal en de linkerhelft van Spanje slecht weer is: storm en heel veel regen.
We besluiten dan ook een stukje verder langs de kust westwaarts te rijden waar we een mooie wandeling willen doen. Maar voor vertrek maken we nog even een rondje naar een geocache.
De wandeling die we willen gaan doen is ook weer iets bijzonders waarvoor je in het hoogseizoen kaartjes moet bestellen. Je kunt er - schijnt - direct vanaf een P heen lopen, een vrij makkelijke wandeling. Wij hebben echter een mooi plekje vlakbij het strand uitgezocht en hebben er een hike heen.
Het is echt een schitterende wandeling langs de kust en door de bogen die de kust hier heeft, heb je vaak een heel mooi uitzicht op de plek waar je vandaan komt of waar je heen gaat. Zo ook op het bijzondere pad dat wij straks gaan lopen helemaal naar de spits. We zien van verre de trappetjes en vlonders al. De route erheen is pittig, maar ook heel mooi en afwisselend. Regelmatig lopen we door een eucalyptusbos en dan lopen we weer door verdorde varens en brem.
En dan komen we bij de plek zelf uit. Een hele smalle punt de zee in. Begaanbaar gemaakt door trappetjes en vlonders. Beide kanten prachtige uitzichten terug op de kust zowel links als rechts. Fantastisch. We lopen helemaal totaan de punt waar een soort vuurtorentje staat. Het is een gemakkelijk pad maar het gaat wel steeds trap op trap af en ik ben aardig gesloopt tegen de tijd dat we weer aan het begin staan.
En dan moeten we nog terug naar de camper. Dezelfde route terug of een andere? Omdat de vermoeidheid bij mij al aardig toe slaat, besluiten we niet te gaan avonturen maar dezelfde weg terug te nemen. En die blijkt alles mee te vallen. In een mum van tijd staan we weer bij de camper, waar we direct onze zwemkleding aantrekken. Ik plons nog even heerlijk in zee en neem daarna een douche. Georg houdt het bij douchen.
Terug bij de camper hangen we onze natte spullen aan de fietsendrager en de waterschoenen leggen we op de motorkap. En daar blijkt een verrassing te liggen: een geluksworm, neergelegd door onze Belgische buurvrouw. We gaan haar uiteraard even bedanken en hebben nog een gezellig kletsje. Zij reist in haar eentje rond in een Renault Kangoo en zit op het moment buiten te koken. Heel dapper hoor met zo’n kleine tot camper omgebouwde auto onderweg, respect! Vooral met dat wat mindere weer. Maar ze geniet er duidelijk van en dat is heel leuk om te zien.
Na een praatje trekken we ons in onze camper terug en hebben verder een rustige avond. En realiseren ons weer een keertje extra wat een geluksvogels wij zijn met deze luxe camper en het leven dat wij leven.
 |
| mooie hike bij Fuciño do porco |
15-11 Punta Fuciño do Porco - O Faro da Estaca de Bares
Vandaag hebben we een beetje een rustig aan dagje. We waren laat wakker en hebben allebei wat administratie te doen.
In de middag willen we net deze plek gaan verlaten als we muziek horen. Blijkt er een man in de duinen op zijn Spaanse doedelzak (of hoe heet zo’n ding) te spelen. Daar lopen we natuurlijk even heen om te luisteren.
Daarna reizen we weer een stukje door. De noordelijkste punt van Spanje staat op het programma. Ik heb een bijzondere overnachtingslocatie daar vlak in de buurt gevonden. We staan tussen allemaal lost places. Morgen kunnen we vanaf hier te voet naar de punt.
Vandaag maken we alleen even een klein rondje. Naast de vervallen gebouwen waar we staan (Amerikaanse militaire), treffen we verderop ook de ruïne van een oud herdersdorpje aan. Gebouwd op een helling vlak aan zee. Er ligt ook een geocache en daarmee zetten we weer een nieuwe subprovincie op de kaart. Het hele noordelijke rijtje langs de kust hebben we nu vol.
Daar vlakbij staat een vogeluitkijkpost. Er zitten veel vogelaars. We maken nog even een praatje met ze. Door de zuiderstorm Claudia die momenteel over Portugal en Spanje raast - vandaag grote ravage in zowel de Algarve als Wales en Engeland - komen hier momenteel extra veel vogels langs. Wij zitten hier nog steeds in vrijwel het enige gedeelte waar het weer best OK is. Vrienden van ons hebben echt al dagen regen en voor het eerst sinds ze reizen hun huishoudaccu leeg. Grappig is dat de vogelaars allemaal (Franstaligen) Belgen zijn. En dat ze volgende week naar Texel gaan voor een bijzondere vogel die daar zit. Ze spotten zelfs terwijl wij er zijn dolfijnen. Helaas veel te ver voor het blote oog.
We zeggen gedag en lopen terug naar de camper. Daar bereiden we onze maaltijd een lekkere bietensalade, monteren nog een stuk video, lezen wat en duiken op tijd ons bed in.
 |
| met de camper overnachten bij een lost place |
16-11 O Faro da Estaca de Bares - Ortigueira
We gaan direct op pad om een rondje te lopen, nu is het droog. De regenjassen gaan mee, want het is twijfelachtig. We gaan de noordelijkste punt van Spanje bekijken. Kort voor we bij de vuurtoren aankomen, is ook een prachtige P om te overnachten, ook hier staat een camper. En dan begint het te plenzen. Onze telefoons werken niet meer. Druppels op de lenzen, dus geen idee hoe de foto’s en films geworden zijn. De geocaching-app wordt onbedienbaar door de druppels die erop vallen. Zo’n shit. We lopen door richting de vuurtoren en schuilen daar even tot het wat beter wordt.
Langs de vuurtoren lopen we de punt op via een in het begin goed begaanbaar pad. En we denken het eindpunt te zien. Maar nee, daarna gaat het verder naar beneden via een geitenpaadje. We zien de eindpunt nu wel - denken we. Dat overkomt ons nog een keertje en dan moeten we via de rotsen verder. En dan zijn we er toch eindelijk. Een bijzondere plek! Met prachtige uitzichten. Een bijzondere plek ook voor een geocache. Die moet hier wel liggen, maar wij vinden hem helaas niet.
Daarna lopen we weer terug richting camper en nog iets verder. Nog een keertje naar het vogel observatie punt. Het lukt ons nu wel de labcache hier te loggen. En dan via het geitenpaadje weer terug naar “onze” lostplace. Georg wil nog even wat rondneuzen. Ik blijf buiten om wat opnames te maken van een kudde geiten die ik in de verte zie. Ik ga op een rotsblok zitten om het schouwspel te bekijken. Al gauw wordt ik omringd door misschien wel 50 geiten. Zolang ik stil zit, ben ik lucht voor ze. Zo grappig om te zien hoe ze hier al grazend voorbij trekken.
Dan is Georg uitgekeken en gaan we rijden.
We hadden gehoord van een camperplaats waar je naast een pizzeria staat. Dat trekt ons wel aan. Niet veel later komen we op de plaats van bestemming. De CP is op gras. Niet zo’n goed idee met dit weer. Bovendien is de pizzeria gesloten. Zo’n shit.
We rijden weer verder in de stromende regen en komen terecht in Ortigueira. Op de door ons uitgekozen overnachtingsplek - naast een pizzeria en diverse restaurantjes- blijkt een feesttent te staan. Het feest is in volle gang en de auto’s van de feestvierders bezetten de andere plekken. Zo’n shit.
Maar gelukkig vinden we even verderop een plekje met onze neus richting de baai. Waarschijnlijk een mooi uitzicht, als de regen niet met bakken uit de hemel kwam. Geen zin meer om hier doorheen op zoek te gaan naar pizza of stokbrood. We vertroosten onze pech met afbakbroodjes uit de Omnia en daarna hebben we luier middagje. En in de avond gaat voor het eerst in lange tijd de kachel weer een keertje aan.
 |
| regen bij de Faro da Estaca de Bares |
Onze avonturen leggen wij ook vast in vlogs op YouTube. Deze blogs zijn ons reisdagboek; in onze vlogs vind je (veel) meer beeldmateriaal en ook achtergrondinformatie over de plaatsen die we bezoeken. Wij hopen natuurlijk dat jullie ook op YouTube van de partij zullen zijn!
Al onze overnachtingsplaatsen met omschrijving en foto's vinden jullie op de pagina Overnachtingen met de camper. De camperroutes die wij al eerder maakten, vind je hier.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe reacties? Zet dan hierboven het vinkje bij "Melding sturen" aan.